Entries by Μαρία

12.40 π.μ.

Το ρολόι έδειχνε πια “παγωμένες ” δώδεκα. Είναι εκείνη η ώρα που κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει. Για άλλους αποτελεί ίσως πηγή έμπνευσης, και για άλλους πάλι το προσωπικό τους κολαστήριο. Οι δείκτες του μεγάλου, ξύλινου ρολογιού στον τοίχο του σαλονιού, γυρνούσαν αργά και σταθερά, φαινομενικά ίδια με όλες τις προηγούμενες φορές. Καθισμένοι απέναντι, παρακολουθούμε […]

Φτερούγες

Κι έτσι, ετοίμαζα για πολύν καιρό τις φτερούγες που θα με πετούσαν μακριά. Σμήλευα, προσέθετα, κι αφαιρούσα. Σαν να’θελε ο λογισμός μου να αλλάξει κατιτίς. Έγινα Θεός, κι έκανα ό,τι ήθελα, δίχως στάλα να ανταριάζω το μέσα μου Κι αυτή η μέρα γίνηκε, έφτασε! Σημάδια που πεισματικά αγνοούσα. Κινήσεις που εγωιστικά παραδεχόμουν. Όλα σε μια […]

Εκείνος

Τη μέρα εκείνη δεν ήξερε τι να περιμένει. Δεν ήξερε τι θα συμβεί. Κι εκείνη η μέρα δεν άργησε να έρθει. Χρειάστηκε μονάχα μια ώρα και το είχε βρει στα μάτια εκείνου. Ξέρετε, πολλές φορές οι άνθρωποι τείνουν να μην πιστεύουν πως θα τους συμβούν καλά πράγματα. Πιστεύουν πως ,ίσως, δεν τους αξίζουν. Η αλήθεια, […]

Επιλογές

Αμέτρητες είναι εκείνες οι φορές που στην ουσία τους δεν χρειάστηκε να αποφασίσουμε για κάτι. Από τη στιγμή που έχουμε επιλεχθεί για να υπάρξουμε σ’αυτόν τον κόσμο, η επιλογή καθίσταται κι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας. Από την άλλη πλευρά, κανείς ποτέ δεν αναρωτήθηκε το λόγο που αυτές οι επιλογές είναι καμιά φορά λιγάκι παραστρατημένες […]

Λήθη

Από μικρό παιδί αναρωτιόμουν γιατί οι άνθρωποι τείνουν συνεχώς να αλλάζουν παρέες, συντρόφους, φίλους και κύκλους, μην ξέροντας μάλλον κι οι ίδιοι καν πως ο φαύλος κύκλος του να “πηγαινοέρχεσαι”, -δυστυχώς-, δεν θα κλείσει ποτέ.   Αν με ρωτήσει κανείς τώρα για τους παιδικούς μου φίλους, η μοναδική μου αντίδραση θα είναι αρχικά το απόλυτο […]

Diminuendo (Μέρος Β’)

Πολλές είναι εκείνες οι φορές που κάθομαι και συλλογιέμαι πως θα είχε εξελιχθεί, τόσο η ύπαρξη όσο και η ζωή μου αν δεν είχα περάσει ποτέ εκείνο το κατώφλι. Τι άνθρωπος θα’λεγα πως ήμουν, αν δεν φώλιαζε μέσα μου η αρμονία ετούτη! Ώρες ατέρμονες αφιέρωνα σε αυτό τον πρωταρχικό πάθος της ζωής μου, ώρες που […]

Diminuendo (μέρος Α’)

Κάτω από τη μεγάλη μαρμάρινη σκάλα του γραφείου έμοιαζαν όλα να κινούνται στους καθημερινούς, φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Σαν μια sonata γεμάτη από χρωματισμούς και άψογα εκτελεσμένα legato. Τίποτα δεν πρόδιδε αυτό που θα ακολουθούσε… Εκείνο το διάστημα της ζωής μου θα μπορούσε με ευκολία να χαρακτηριστεί από μια νηνεμία· τίποτε το εξωφρενικά απίστευτο να συμβεί, […]

Για τη μαμά μου…

Το ξέρω πως μια μέρα θα ξυπνήσω, και δε θα σε βρω στο διπλανό δωμάτιο, ξαπλωμένη. –Πάντα νωρίς σηκώνεσαι.. Το ξέρω πως κατεβαίνοντας εκείνη την ατελείωτα μαρμάρινη σκάλα που από μικρό παιδί σε θυμάμαι να φωνάζεις πως πρέπει να κρατιέμαι από το κάγκελο για να μην πέσω και ‘’ φάω τα μούτρα μου ‘’, όπως […]

Αφιέρωμα στον Νίκο Καζαντζάκη: Ο Καζαντζάκης και οι γυναίκες «του» (Μέρος Β’)

«Μη γελάς, αφεντικό! Αν μια γυναίκα κοιμάται μοναχή, εμείς, όλοι οι άντρες, φταίμε. Όλοι θα ‘χουμε την άλλη μέρα, στην κρίση του Θεού, να δώσουμε λόγο. Ο Θεός όλες τις αμαρτίες τις συχωρνάει, είπαμε, κρατάει σφουγγάρι  ετούτη όμως δεν τη συχωρνάει. Αλίμονο στον άντρα, αφεντικό, που μπορούσε να κοιμηθεί με γυναίκα και δεν το ‘καμε  […]

Αφιέρωμα στον Νίκο Καζαντζάκη: Καζαντζάκης και Χριστιανισμός (Μέρος Α’)

«Τρεις ψυχές, τρεις προσευκές: Α’   «Δοξάρι είμαι στα χέρια σου Κύριε,  τέντωσέ με αλλιώς θα σαπίσω Β’    Μη με παρατεντώσεις Κύριε,  θα σπάσω Γ’    Παρατέντωσέ με Κύριε,  κι ας σπάσω!»   Για πολλούς  αναγνώστες η αναφορά στο όνομα «Νίκος Καζαντζάκης», είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια ζωή, -τη ζωή του- , να πάλλεται, να εναλλάσσεται μεταξύ πίστης κι […]